Seviyorum Ulen!

Geçenlerde ebeveynlerle, ameliyat olan yakın bir akrabaya son zamanların modası olan meyve buketinden yollamak üzere bir araya geldik. Yarım saate yakın "içinde kek olsun mu? çilek olmasın mevsimi değil" tartışmasından sonra nihayet karar verdik ve mesaj kısmına geldik. Tablet benim kucağımda olduğundan ben de iki ebeveynimin arasında olduğumdan her yaptığımı, her yazdığımı görecek lokasyondalardı. "geçmiş olsun" mesajının sonuna içimden "seni seviyoruz" yazmak geldi. Gel gör ki birdenbire utandım. Utandığım kişiler kimler? Bu dünyaya gelmeme katkısı olan kişiler! Hemen ardından bir iki arkadaşımın sevgimi göstermememden şikayetçi olduklarını hatırladım. O geçen bir kaç dakika içinde kendimi hemen mesleki moda alıp "seni seviyoruz(m)" demekten utanmamın nedenini sorguladım. Bir koşu çocukluğa indim baktım ama bir problem bulamadım. Gayet sevgi ortamında büyümüşüm, tek çocuk olmaya özgü şımarıklıkları yapmışım, her şey normal. Derken çocukluktan ergenliğe doğru geldiğimde çok ufak ama beni bir cümleyi söylemekten aciz kılan olayı hatırladım. 17'li yaşlardayken 5-6 kişinin olduğu bir arkadaş ortamında (konu tabii ki manitalar) arkadaşımın bir tanesi "seni seviyorum" cümlesinin sadece Amerika'da kullanıldığını diğer ülkelerde, özellikle Türkiye'de kullanılmasının komik olduğunu söylemişti. Bu saçma cümleyi benim beynim almış, beslemiş, büyütmüş, kedinin fare ile oynadığı gibi oynamış da oynamış. Neymiş efendim "seni seviyorum" demek komikmiş, insana gülerlermiş, dalga geçerlermiş ben de rezil olurmuşum. "hadi ordan be!" dedim beynime. Sonuç olarak sebebi bulmuş olmamın rahatlığıyla yine utana sıkıla, vücudumu biraz öne alarak "seni seviyoruz" cümlesini yazmayı başardım. Şimdi kendime ödev verdim, "seni seviyorum" cümlesini ilk başlarda tek başına kullanamasam da başka cümlelerin içine yedirerek kullanacağım. Şu an için Türkiye'de biraz çekiniyor olabilirim ama Amerika'da benden cesuru yok!

11.11.2013 03:19