Mahmut

İçimde bir Mahmut var. Sen de alter ego, ben diyeyim kanka. Bazen ben konuşuyorum bazen Mahmut sufle veriyor ben söylüyorum. İlk ne zaman karşılaştık hatırlamıyorum ama sanırım içime doğru uzun bir yolculuğa başladığımda karşılaştık. Başta yadırgadım tabii. Ama sonra sevdirdi kendini. Söyleyemediklerimi söyler, düşünemediklerimi düşünür. Çoğu zaman çatışırız ama başbaşa kalınca anlarım onu. Anca yalnızken kendini anlatır bana.

İçimde bir Mahmut var. Sen de sevmelik, ben diyeyim dayaklık. Olmadık yerde olmadık şeyler söylememe sebep olur. Trafikte bazen erkek gibi küfür ettirir, daha da ileri gider kavga ettirir. Ama kızamam Mahmut'a, rüşvetsiz dostumdur o benim.

İçimde bir Mahmut var. Sen de delilik, ben diyeyim normallik. Elalemin ne dediği umrunda olmaz. Beni de bu yönde teşvik eder. "Ulan elalem için mi doğdun düdük!" der ama henüz tam anlamıyla başarıya ulaşmış sayılmaz.

İçimde bir Mahmut var. Sen de hiperaktif, ben diyeyim yaramaz. Tembelliğimin en üst seviyeye çıktığı zamanlar devreye girer. İçeriden bir kuvvetle harekete doğru iter beni. "Ne duruyorsun be uyuşuk!" diye azarlar. Cevap veremem, haklıdır her zaman.

İçimde bir Mahmut var. Sen de rahat, ben diyeyim rahatsız. Çok şık insanlarla, çok şık bir yemekteyken sıkan ayakkabımı çıkartmam için zorlar beni. "Kim görecek, senin rahatlığın önemli. Hem görürlerse de görsünler boşveeer" der.

İçimde bir Mahmut var. Özümün ne olduğunu fısıldayan, beni benimle tanıştıran. İyi ki varsın Mahmut...

26.12.2014 18:21